Architektura domu łączy w sobie szacunek do historii miejsca i nowoczesny język form. Wykorzystano naturalne i trwałe materiały: grafitową blachę na rąbek, drewno rozbiórkowe nadające elewacjom autentycznego charakteru oraz spieki kwarcowe wprowadzające współczesną elegancję. Zestawienie tych faktur podkreśla dialog między starym a nowym, sprawiając, że budynek wpisuje się w krajobraz, zachowując jego pierwotny kontekst i tożsamość.
Założenia wstępne:
Dom zlokalizowany pod Krakowem to przykład nowoczesnej interpretacji tradycyjnej zabudowy wiejskiej. Głównym wyzwaniem projektowym była adaptacja dwóch starych stodół, których nie można było rozebrać ze względu na wytyczne miejscowego planu. Architekci postanowili wykorzystać ten ograniczający z pozoru warunek jako atut, tworząc budynek o wyjątkowym charakterze – dwie istniejące bryły połączono ze sobą nowym, przeszklonym łącznikiem, który stał się sercem kompozycji i współczesnym akcentem w tradycyjnym układzie. W efekcie powstał dom o wyraźnym podziale funkcjonalnym – każda z części pełni odrębną rolę, a jednocześnie całość tworzy spójną, harmonijną strukturę.
